Hafif sisli bir sonbahar gününün öğle sonrası. Sokaklarda dolaşan yüzlerce insan olduğu halde, onları fark etmeyen bir dalgınlıkla ağır ağır yürüyordum. Dalgın olduğum kadar yorgundum da, sanki dünyanın bütün yükünü benim omuzlarım çekiyormuşçasına.
Sık aralıklarla tıkanan astım hastası kızımın peşinden alelacele sürüklenerek, gecenin kör vakitlerinde hastane acillerinde beklemelerimde, sabahı getiren, karanlığı aydınlatan Rabbime ettiğim şifa dualarının kaza vakti niçin çok gecikti, diye dalgındım ve de yorgundum.
Arabaların gürültülü korna seslerini dahi duymayacak derecede düşünceler içersinde yürürken cep telefonumun sesini duydum. Çok ince ve kibar bir melodiyle “beni aç!” dese de son günlerde acı bir siren sesi duymuş gibi yüzümü ekşitmeme sebebiyet veriyordu. Kim bilir ödeyemediğim hangi borcumun âkıbetini soracaklar diye içim cız ediyordu. “Ya Rabbi, lütfen bana süre vermesi için telefonun öbür ucundaki sesin sahibinin kalbiyle oyna.” diye dua edip “alo” diyebilmiştim. Neyse ki arayan hâlimi hatırımı sormak isteyen bir dostummuş. Dost da olsa kalbimin derinliklerindeki hatıraları, içimde dolaşan canımı acıtan sızıları nerden bilecekti ki. Kan kusan adamın dudaklarındaki kırmızılığı birisi görünce “kızılcık şerbeti içtim” demesi gibi bende “iyiyim” demiş, konuşmamız bittikten sonra da, üşüyen ellerimle birlikte telefonumu cebime sokmuştum. Hem ne kadar zor durumda olsam da Rabbimi insanlara şikâyet eder gibi sıkıntılarımı insanlara açıp sızlanamazdım elbette. “Allah’ım Sen bana benden daha yakınsın, sen Şâfîsin şifa senin elinde, sen Ganîsin hazinelerine, zevâlin eli uzanamaz. Yardım eyle, benim için vesileler yarat, rahmetini gönder İlâhî” şeklinde dualar etmeye başladığım anda, “Rahmet istedin al sana rahmet” denilircesine, bardaktan boşalır gibi yağmur başlamıştı.
Fena halde ıslanmaktan korktuğum için kendimi bir dükkanın içine atıp, boş bulduğum bir masaya oturdum. Birazdan şark şivesiyle konuşan babacan görünümlü orta yaşlı bir adam yanıma gelerek “Buyurun efendim” dedi tebessümle. Ben “Bir şey almasam” diye cevap verdim mahcup bir edayla. Adam, “Siz bilirsiniz” dedi ve ekledi “Lâkin unutmayın ki, Acılar olmadan hayat tatlı olmaz!”
“Acılar olmadan hayat tatlı olmaz!” sözü benim için o an bir ilaç gibi gelmiş ve çok rahatlamıştım. Evet, doğru acılar olmadan hayat tatlı olmaz, olamaz. Örneğin; insan nasıl dua edecek, Rabbiyle nasıl konuşacak acılar olmasa. Tatlının tadından nasıl lezzet alacak, kıymetini nasıl bilecek insan, acılar olmasa. Şu imtihan meydanı olan dünyadan acıları çıkartsak, nasıl imtihan olacağız, ruhumuzdaki cevherler nasıl açığa çıkacak, nasıl derece ve numara alacağız, kıymetimiz, kalitemiz, kıvamımız nasıl belirlenecek? Hem Rabbimize ta ezelde verdiğimiz sözümüzün ciddiyetine acılar olmasa, kim şahit olacak?
Bu düşünceler içinde fikrim dolaşırken, çok hafiflediğimi, rahatladığımı hissettim ve kendi kendime “Ne güzel demiş diyen: Kahrında hoş, lütfunda hoş.. Bana verdiğin acılardan dolayı Sana hamd olsun Allah’ım.” dedim.
Bu sırada dışarıda yağmur dinmişti ve ben gideceğim yere bir an önce varmak için yola koyulmalıydım.
“Acılar olmadan hayat tatlı olmaz!” sözünü söyleyen o güler yüzlü adama teşekkür etmek üzere tezgaha yaklaştığımda camda yazan büyük yazı dikkatimi çekmişti:
“Meşhur Çiğköfteci Hasan Usta!”
Yine de bozuntuya vermeden “Teşekkürler Hasan Usta, teşekkürler, hayat, acılar olmadan gerçekten tatlı olmaz, teşekkürler.” diyerek ayrıldım.
Halil Dülgâr/ Yürek Dua İle Kanatlanınca
Benzer yazi bulunamadi.
Loading ...
